700.jpg

WAAROM CPRC?

De Stichting Child Protection Research Centre (CPRC) is een onafhankelijke, internationale kinderrechten NGO, gevestigd in Nederland. Wij beschermen kwetsbare kinderen en jongeren tegen (seksuele) uitbuiting en misbruik met uitgebreid en diepgaand burgeronderzoek, zowel online als op locatie. Onze unieke onderzoeks- en interventie technieken identificeren, frustreren en stoppen uitbuiters en misbruikers, zoals tienerpooiers en hun klanten en kindersekstoeristen, met als doel slachtoffers te vinden en te (doen) bevrijden en kwetsbare kinderen en jongeren, die slachtoffer dreigen te worden, te beschermen. Ook strijden wij, in het belang van de slachtoffers, tegen straffeloosheid van de daders. Komen gedurende ons onderzoek criminele activiteiten aan het licht, dan informeren wij de juiste autoriteiten en verzoeken wij, indien van toepassing, de politie de slachtoffers te bevrijden en de daders te doen vervolgen. In het buitenland delen wij en onze NGO-partners informatie alleen met politiemedewerkers, die volledig te vertrouwen zijn.

Niet naar de politie

CPRC onderzoekt mogelijke mensenhandel in en misbruik van minderjarigen en kwetsbare jongeren vanuit het perspectief “burgerparticipatie”. Zo helpen wij, als kinderrechten NGO, overheden bij het vervullen van hun plicht, vastgelegd in internationale verdragen, minderjarigen te beschermen. En zo strijden wij ook met de overheden tegen het gevaar van ondermijning, dat met mensenhandel samen gaat. Denk bijvoorbeeld aan klanten van pooiers, die minderjarigen voor seks leveren. Deze klanten zijn uiterst chantabel en zullen, indien gechanteerd, nooit naar de politie stappen. 

Om kinderen en kwetsbare jongeren te beschermen tegen dreigend gevaar van (seksuele) uitbuiting of misbruik en om slachtoffers te bevrijden onderzoeken wij casussen op verzoek van burgers, die ons om hulp vragen of als getuige (mogelijke) slachtoffers willen helpen, maar liever niet naar de politie stappen. Daaraan kunnen allerlei redenen ten grondslag liggen. Als burgers of burgerpartijen, die ons informatie verstrekken, anoniem willen blijven, dan garanderen wij dat. In veel landen, ook in Nederland, durven of willen slachtoffers, hun familieleden of getuigen niet direct bij de politie aan te kloppen als het om seksuele uitbuiting of misbruik gaat, laat staan aangifte te doen. Dat kan te maken hebben met mogelijke wraakacties van de daders, met angst voor inmenging van jeugdbeschermingsinstanties, met vrees voor de rechter te moeten verschijnen en in veel landen staan corrupte politiemensen vaak op de “loonlijst” van de uitbuiters of misbruikers. Het is ook niet ongebruikelijk dat men niet naar de politie gaat vanwege het gevoel toch niet serieus te worden genomen, zoals in de beruchte Valkenburgse zedenzaak is gebeurd. Daar stapten de ouders van het 16-jatige slachtoffer na diverse malen tevergeefs de politie om hulp te hebben gevraagd naar een privédetective, die de zaak oploste en alsnog de politie inschakelde om de pooier en diens klanten op te pakken. Ook komt het voor dat zaken bij de politie op het verkeerde bureau belanden of heel lang blijven liggen. En ook kampen de wetshandhaving-instanties in diverse landen vaak met onderbezetting, andere (politieke) prioriteiten, gebrek aan financiële middelen of aan kennis over en technieken om (online) kinderuitbuiting en misbruik te detecteren en bestrijden. 

Vroegdetectie en vroeginterventie

Tenslotte moet gezegd dat de politie doorgaans niet acteert op “onderbuikgevoelens” van bijvoorbeeld familieleden, sociaal werkers of andere getuigen die (dreigende) seksuele uitbuiting of misbruik vermoeden. Meestal komt de politie pas in actie als er aangifte wordt gedaan of als er sterke vermoedens bestaan dat er een misdrijf is gepleegd. CPRC pakt ieder verontrustend signaal wel op en onderzoekt. Voor ons is het niet alleen belangrijk slachtoffers te bevrijden, wij willen ook slachtoffers voorkomen. Bijvoorbeeld wanneer een “loverboy” bezig is een minderjarigen aan de ouderlijke macht te onttrekken of online probeert te benaderen of zelfs rekruteren, maar er van prostitutie nog geen sprak is. CPRC grijpt dan in om dit proces te stoppen. Wij spreken hierbij van vroegdetectie en vroeginterventie.  

Meldpunten

CPRC en haar NGO-partners in het buitenland zijn proactief (onderzoek uit eigen beweging) bezig met het bestrijden van (seksuele) uitbuiting en misbruik, maar ook reactief. Bij dat laatste maken wij gebruik van online en/of telefonische hotlines (meldpunten), waar slachtoffers, hun families, verzorgers of andere getuigen veilig terecht kunnen zonder dat de overheid er meteen bij wordt betrokken. Meldingen of verzoeken om hulp of onderzoek kunnen dus komen van slachtoffers, verontruste personen om hen heen, maar ook van buitenstaanders die hun verantwoordelijkheid willen nemen, zoals hotelpersoneel, prostitutieklanten die geen minderjarigen willen misbruiken, taxichauffeurs, sociaal werkers, medewerkers van opvangorganisaties of gezondheidsdiensten et cetera. Deze burgermeldpunten zijn belangrijke bronnen voor duizenden casussen, die via de politie nooit aan het licht zouden zijn gekomen. Na de melding onderzoeken wij of het vermoeden van seksuele uitbuiting of misbruik gestaafd kan worden met bewijs, hoe dreigende uitbuiting of misbruik kan worden gekeerd en hoe wij politie en justitie kunnen betrekken (zonder anonime bronnen prijs te geven) om daadwerkelijke criminele activiteiten te doen stoppen. Ook schakelen wij personen of partijen in die slachtoffers (en eventueel hun familie) kunnen helpen bij opvang, rehabilitatie, juridische begeleiding en re-integratie zonder kans op revictimisatie.  Indien noodzakelijk zijn CPRC en haar NGO-partners altijd bereid als getuigen op te treden in een gerelateerd strafproces. 

Kindersekstoerisme

Wanneer Nederlanders zich schuldig maken aan kindersekstoerisme kunnen zij in Nederland strafrechtelijk worden vervolgd op grond van artikel 7, 240b, 248a en b en/of 244 van het Wetboek van Strafrecht. Indien van toepassing kunnen zij ook worden vervolgd vanwege het vervaardigen en/of verspreiden van kinderpornografie. In de praktijk zetten het OM en het Team Bestrijding Kindersekstoerisme en Kinderpornografie (TBKK) hun beperkte capaciteit en middelen vooral in om de “grote vissen” te vangen. Dat zijn bijvoorbeeld kindersekstoeristen die deel uitmaken van een netwerk en daarbij ook kinderporno produceren en distribueren.

Niet zelden laten OM en TBKK opsporing, vervolging en bestraffing van solistisch acterende kindersekstoeristen over aan de wetshandhavingsinstanties in de bestemmingslanden. Probleem daarbij is dat deze landen vaak niet weten wie deze solistische kindersekstoeristen zijn, waarom zij hun land bezoeken of waar zij zich precies bevinden. Zo kunnen zij  (en dat geldt ook voor kindersekstoeristen uit andere landen dan Nederland) bijna ongemerkt en onbeperkt hun gang gaan en tijdens iedere reis tientallen slachtoffers maken. 

Kinderpornografie

CPRC strijdt ook tegen productie en distributie van kinderpornografie. Wij willen alles weten over de productie, de locatie van de productie, hoe en waar distributie plaatsvindt of heeft plaats gevonden  en welke kinderen slachtoffer zijn (geweest). Stuiten wij op criminele activiteiten dan stellen wij de juiste opsporingsinstanties in het juiste land op de hoogte, alsmede internationale opsporingsinstanties indien van toepassing. Ook proberen wij het online contact tussen producenten, distribiteurs en eventuele downloaders te verstoren. Dit alles om kinderen tegen dit soort lieden te beschermen of uit hun handen te (doen) bevrijden.